گناهانی که منکر نمی دانیم!
هر سال با شروع ماه مبارک رمضان و به ویژه پس از لیالی قدر این انتظار می رود که در درجه ی اول، خودمان و بعد بقیه ی مردم در اعمال و رفتار خود تغییرات جدی ایجاد کنند. این اتفاق البته به صورت مقطعی- یعنی در محدوده ی زمانی ماه مبارک رمضان و اندکی پس از آن- و تا حدودی سطحی رخ می دهد به طوریکه آمار مراکز پلیس و ... هم این موضوع را تأیید می کند.
اما واقعیت تلخ آن است که عملا اکثریت مردم، یعنی اکثریت من و شما، در این ماه و پس از آن تغییر اساسی نمی کنیم. این موضوع رنج آور به ویژه اندکی پس از ماه رمضان خود را بهتر و بیشتر نشان می دهد. حالا اگر از شرایط خاص مهمانی خدا نظیر در غل و زنجیر بودن شیطان، باز بودن درب های رحمت الهی و... بگذریم، یکی از مهمترین علل این امر "بد" ندانستن اعمال خود است. در واقع ما، یعنی من و شما، غالبا اعمال خود را بد نمی دانیم که بخواهیم آن را تغییر دهیم!! چراکه همین منکر شمردن اعمال و رفتار خود و همین نگاه انتقادی به خود داشتن آن قدر عذاب وجدان برای شخص به ارمغان می آورد که او را مجبور به ترک آن گناه می کند.
این گونه است که ما پس از شب های قدر و پس از قول های سفت و سختی که به خدا دادیم، به راحتی در دام غیبت و نگاه حرام و... می افتیم و این گونه است که در حالی که بعد از آن شب های پر از معنویت توقع نداریم با صحنه های منزجر کننده ی بی حیایی و بی عفتی و ... مواجه می شویم و نمی دانیم که عیب کار از کجاست؟ بدین ترتیب است که علیرغم برگزاری مهم ترین احیاهای شهر تهران- مثل مراسم مسجد جامع و مسجد ارک- در محدوده ی بازار دامان این نهاد از ربح و ربا پاک نمی شود؟ و تلویزیون ما بعد از آنکه از سر شب تا سحر مدام دعا و ندبه و سخنرانی نمایش می دهد هنوز یکی دو روزی از شب های قدر دور نشده با سریال ها، با پیام های بازرگانی و با موسیقی های خود هرچه را که رشته- که اگر رشته باشد- پنبه می کند و... .
در واقع تا ما، یعنی من و شما، به تک تک اعمال خود نگاه انتقادی نداشته باشیم وتا خود را گناه کار و تا گناهانمان را بد و منکر نداریم، سه شب قدر که هیچ سی شب قدر هم بعید است که گره ای از کارمان بگشاید الا ان یشاء الله.
نویسنده این وبلاگ جوانی است که از ته دل"علامه مصباح یزدی" را که به قول شهید بهشتی"مصباح دوستان" است، دوست دارد!